~Nina~
Przygotowania do ślubu trwały w najlepsze. Gdy przenieśliśmy z Fabianem datę na kwiecień uznaliśmy, że nie chcemy hucznego wesela. Dzięki temu liczba gości zmniejszyła się o połowę, a my mieliśmy tylko miesiąc na przygotowanie wszystkiego.
Moje wyniki badań były bardzo dobre. Mimo to Fabian nie pozwalał mi zajmować się, jego zdaniem, stresującymi rzeczami. Od paru dni stał się nadopiekuńczy i jeśli tylko mógł wyręczał mnie prawie we wszystkim. Rozumiałam go, ale nie było potrzeb do obaw. Próbowałam mu to wytłumaczyć, jednak zawsze znalazł jakieś argumenty na które ja nie miałam odpowiedzi. Dlatego wraz z Brie, która sprzymierzyła się z Fabianem i mnie pilnowała, planowałyśmy wesele, a Rutter wykonywał telefony i załatwiał większość spraw na mieście.
-Wiecie, że mógłbym wam pomóc. - Powiedział Diler siadając obok Brie i przytulając ją.
-Skarbie oczywiście, że o tym wiemy. Jednak wątpimy w twój gust.
-Pfyy mój gust jest wyśmienity. Ja wiem, że tego nie widzicie przez tę górę mięśni, ale głęboko we mnie kryje się księżniczka którą specjalnie dla was mogę ujawnić. - Zrobił przy tym tak poważną minę, że nie byłam w stanie wytrzymać. Zaczęłam się śmiać, a Diler mrużąc oczy patrzył na mnie gniewnie.
-Ranisz me uczucia. - Powiedział łamiącym się głosem.
-Oj no już. - Brie złożyła na jego ustach delikatny pocałunek. - Lepiej?
-Troszeczkę, ale musisz się bardziej postarać bo moje ego dotknęło dna. - Dziewczyna znów pocałowała swojego chłopaka. Tym razem ich moment trwał o wiele dłużej.
-Rutter zawsze wiesz jak zepsuć moment.
-Nie moja wina, że wasz moment trwa w moim salonie. - Fabian skupił swoją uwagę na mnie. - Jak się czujesz? Jadłaś już coś?
-Dobrze. Jeszcze nie, od rana męczą mnie mdłości.
-Musisz coś jeść.
-Doskonale zdaję sobie z tego sprawę, ale jeśli w moim żołądku będzie w tej chwili coś innego niż sok pomarańczowy to i tak znajdzie swoją drogę na zewnątrz.
-Może chociaż spróbuj coś zjeść. - Opiekuńczy tryb Fabiana właśnie się włączył. Super.
-Próbowałam.
-To ja może sprawdzę w internecie co w takiej sytuacji mogłabyś jeść...
-Fabian - przerwałam mu nie mogąc już dłużej tego słuchać. - Przestań. Nic się nie stanie jeśli nie zjem nic w najbliższym czasie. Możesz być też spokojny bo za jakiś czas będę jadła za dwoję, więc zamiast martwić się tym lepiej powiedz mi co udało ci się załatwić. - Fabian wziął głęboki wdech i usiadł na fotelu.
-Rozmawiałem już z księdzem, z trudem załatwiłem salę, katering też już mamy załatwiony. Mam im tylko wysłać liczbę gości.
-To świetnie. Z mojej strony lista jest już gotowa, zostali tylko twoi goście do ustalenia. - Wręczyłam Fabianowi przygotowaną przeze mnie listę. Nie była długa. Wpisałam tylko najbliższych przyjaciół.
-Dziś dopiszę swoich gości i będziemy mogli wysyłać zaproszenia. - Brunet uśmiechnął się splatając nasze dłonie razem.
-Zaproszenia jeszcze nie przyszły. - Powiedziała Brie. - Ale dzwoniłam do właściciela firmy i powiedział, że jutro kurier powinien przyjechać.
-A jak wam idzie planowanie wystroju sali?
-Praktycznie wszystko mamy już gotowe. Teraz tylko ty musisz na to zerknąć i powiedzieć czy chcesz coś zmienić.
-Mi będzie podobać się wszystko co zaplanujesz. To ma być najpiękniejszy dzień w twoim życiu. - Słowa Fabiana wzruszyły mnie. Złożyłam delikatny pocałunek na jego ustach.
-Oooooo. Jesteście tak słodcy, że aż się rzygać chce. - Powiedział Diler. Gdy dostrzegł mordercze spojrzenie Ruttera zaczął się śmiać.
Dwa dni później pojechałam z Brie i Bethany wybrać jakąś sukienkę. Przymierzyłam parę kreacji. Brie mówiła, że w każdej następnej wyglądam lepiej niż w poprzedniej, a Beth była szczęśliwa mogąc oglądać ,,sukienki księżniczek''. Jednak ja czułam, że to nie to. Do tej pory przymierzałam suknie rozkloszowane, z koralikami lub licznymi zdobieniami. Zaczęłam myśleć o czymś prostym i skromnym.
Poszłyśmy do następnego sklepu. Asystent pokazał mi parę sukni. Wtedy ją dostrzegłam. Koronka na rękach i w wycięciu na tali, plecy do połowy odkryte, prosty kremowy materiał bez dodatkowych zdobień. Gdy ją przymierzyłam, wiedziałam, że znalazłam to co szukałam.
Czas leciał bardzo szybko. Nawet nie wiem kiedy nadszedł kwiecień... i ten dzień. Wszystko było zaplanowane i czekało na nasze sakramentalne "tak". Denerwowałam się jak nigdy. Co jeśli potknę się w drodze do ołtarza, albo pomylę słowa przysięgi?
-Nina przestań się tak martwić. Wszystko pójdzie dobrze. - Powiedziała Amber. Bardzo się za nią stęskniłam i cieszyłam się, że to właśnie ona wykona mój makijaż - A teraz przymknij oczy.
-Ty nie stresowałaś się przed swoim ślubem?
-Oczywiście, że się stresowałam. To oczywiste w takim dniu, ale miałam was. Nagadałyście mi i to pomogło.
-Więc teraz nasza kolej nagadać tobie. - Usłyszałam głos Brie za sobą. Czekała, aż Amber skończy mnie malować by mogła zając się moimi włosami. - Fabian kocha cię jak wariat i dla was to tylko formalność.
-Formalność? Brie... to ślub. Najważniejszy dzień w życiu panny młodej. - Wtrąciła się Amber.
-Ja rozumiem, że to ślub ale chodzi mi o to że nic się nie zmieni. Dalej będą się kochać tak jak się kochają i inne takie.
-Powiedz, że żartujesz...
-Em...Dziewczyny? - Obie spojrzały na mnie. - Niezbyt pomagacie. - Zaczęłam się śmiać z ich przepychanek słownych.
-Sorki. To ja może skończę ten makijaż.
-A ja przygotuję niezbędne rzeczy do twojej fryzury.
-Dobry pomysł.
Amber i Brie, moje druhny, stanęły obok mnie i objęły mnie.
-Dziękuję wam. - Ze wzruszenia łzy napłynęły mi do oczy.
-Tylko nie płacz, bo moja robota pójdzie na marne. - Zaśmiałyśmy się. Delikatnie osuszyłam oczy i wyszłam z pokoju.
W kościele wszyscy czekali już na rozpoczęcie ceremonii. Fabian z drużbami stał przy ołtarzu. Amber dokonała paru poprawek w moim makijażu oraz sukience i stanęła obok Brie. Usłyszałam pierwsze nuty melodii. Druhny zajęły swoje miejsce.
-Teraz wasza kolej. - Powiedziałam do Brie i Dylana. Dzieciaki rozsypywały płatki kwiatów. Po paru sekundach wzięłam głęboki oddech i weszłam do kościoła. Wszędzie było mnóstwo różowych i białych kwiatków. Miejsce wyglądało magicznie.
Spojrzałam na gości, którzy mnie obserwowali. Na każdej twarzy dostrzegłam uśmiech. Wtedy spojrzałam na Fabiana. Serce zabiło mi szybciej, gdy ujrzałam radość w jego oczach. To się naprawdę dzieje. Za parę chwil zostanę żoną tego mężczyzny.
Stanęłam przed Rutterem.
-Wyglądasz przepięknie. - Szepnął, gdy podchodziliśmy w wyznaczone miejsce. Wtedy stres związany z dzisiejszym dniem opuścił moje ciało. Czułam się jak najszczęśliwsza kobieta na świecie.
-Czy ktoś z Państwa tutaj obecnych zna powód dla którego ta dwójka nie powinna być razem? Jeśli tak niech poda go teraz lub zamilknie na wieki. - Powiedział ksiądz przed składaniem przysięgi. Na sali panowała cisza.
-W takim razie...
-Już sądziłem, że nie usłyszę tych słów. - W sekundzie po moich plecach przebiegł dreszcz. To niemożliwe. Nie nie nie nie... - Chciałem zrobić wielkie wejście, więc... Niespodzianka! - Fabian mocniej ścisnął moją dłoń, gdy zaczęłam się obracać w kierunku mężczyzny.
-Trevor. - Szepnęłam, a strach sparaliżował moje ciało. Szedł z moim kierunku. Znajomi Fabiana, policjanci zaproszeni na ślub, zerwali się z miejsca w celu zatrzymania zbiega. Jednak Trevor był przygotowany na wszystko. Wyciągnął broń i skierował ją w naszym kierunku.
-Panowie spokojnie. W innym przypadku będziecie mieli martwą pannę młodą. Nie chcąc się chwalić ćwiczyłem ostatnio strzelanie. Jeśli chcecie sprawdzić... - Rozłożył ręce i zaczął obserwować otoczenie. Nikt się nie poruszył.
- Tak myślałem. - Zaczęłam dyskretnie rozglądać się na boki. Musiałam wiedzieć gdzie jest Bethany. Po chwili dostrzegłam ją na rękach Brie, która powoli starała się ją wyprowadzić z pomieszczenia. Zaraz za nią szła Amber wyprowadzając Dylana.
-Czego chcesz? - Spytałam chcąc skupić jego uwagę na sobie.
-Oj Nino Nino. To mógł być nasz ślub. - Zrobił kilka kolejnych kroków w moją stronę. - Ale ty wybrałaś jego. - Skierował broń w kierunku Fabiana.
-Trevor proszę, odłóż broń. - Zauważyłam Claudie powoli przemieszczającą się do przodu. Nasze spojrzenia się spotkały. Wiedziałam, że zrobi wszystko by mi pomóc jednak ja musiałam dać jej możliwość podejścia do blondyna.
-Czemu miałbym to zrobić? - Nagle odwrócił się w kierunku gości. - Widzisz tych wszystkich psów? Byliby przeszczęśliwi mogąc się mną pobawić, jednak nie dam im tej możliwości. - Znów spojrzał na mnie. -Czyżbyś chciała, żeby zrobili mi coś złego? - Po kilku sekundach ruszył w moim kierunku. Fabian od razu zareagował i stanął przede mną.
-Nie zbliżaj się. - Warknął, uważnie obserwując mężczyznę. Ścisnęłam dłoń Fabiana. Byłam przerażona. Trevor w każdej chwili mógł nacisnąć spust.
-Spokojnie. W przeciwieństwie do ciebie ja nie skrzywdzę swojej księżniczki. Dlatego przyszedłem. Chciałem zapobiec temu wszystkiemu. Nie chcę żebyś cierpiała przez tego skurwysyna. - Widziałam, że Fabian walczy z własnymi nerwami. Ścisnęłam jego ramię mając nadzieje, że w jakiś sposób powstrzyma go to przed zrobieniem czegoś głupiego.
-Trevor proszę cię, zostaw nas w spokoju.
-Nino też prosiłem cię wiele razy byś do mnie wróciła. Do tej pory nie spełniłaś mojej prośby, więc postanowiłem to zmienić.Dziś poślubisz mnie. - Chyba nigdy w życiu moje serce nie biło tak szybko. Na samą myśl tego co muszę zrobić robiło mi się słabo. Wzięłam parę głębokich oddechów, by się uspokoić.
-Dobrze. - Powiedziałam, przerywając panującą ciszę.
-Co takiego? - Zdziwienie było wyraźne na twarzy Fabiana.
-Zaufaj mi. - Szepnęłam i ruszyłam w kierunku Trevora. - Wyjdę za ciebie, zrobię co zechcesz tylko oddaj mi broń.
-A co z policją? Gdy tylko oddam ci broń złapią mnie.
-Nic ci nie zrobią, gdy będę w pobliżu. - Uśmiechnęłam się do niego. Zrobiłabym wszystko by mi zaufał, by Claudia mogła się nim zająć, nie ryzykując że mężczyzna odda strzał.
Trevor powoli wyciągnął dłoń z pistoletem przed siebie. Nagle pojawiły się zawroty głowy. Starałam się brać głębokie wdechy, jednak niewiele to dawało. Z każdym kolejnym oddechem miałam wrażenie jakbym dostarczała coraz mniej tlenu do płuc.
-W końcu przejrzałaś na oczy. - Chwyciłam broń. Mimo to Trevor nie chciał jej puścić, a lufa była skierowana w moją stronę.
-Nina... - Usłyszałam kroki Fabiana.
-Fabian nie zbliżaj się.
-Dokładnie Fabian. Nie zbliżaj się. - Widziałam ten uśmiech triumfu na jego twarzy.
Wtedy Claudia wykonała ruch. Wszystko działo się bardzo szybko. Kobieta starała się powalić Trevora, a ja próbowałam zabrać mu broń. Wokół nas zrobiło się zamieszanie. W pewnym momencie usłyszałam strzał. Zaczęłam mieć problem z oddychaniem i czułam ból w klatce piersiowej. Po chwili widziałam tylko ciemność.
------------------------------------------------------------------------------------------
Cześć :)
Gdyby ktoś się zastanawiał to tak, jeszcze żyję xD
A tak na poważnie. Nigdy w życiu nie sądziłam, że pogodzenie studiów i pracy może być tak ciężkie.... Dlatego trzymajcie kciuki, bym następny rozdział napisała troszeczkę szybciej ;)
O jakości tego rozdziału może już nie będę mówić. Wiem, że w swej karierze pisałam lepsze, ale jeśli to mnie usprawiedliwi to staram się jak mogę.
Przesyłam buziaki każdemu kto tutaj jeszcze został :*
Karen
